วันที่พ่อเห็นลูกเดินขออาหารในเมืองของตัวเอง

หลังตรัสรู้ พระพุทธองค์เสด็จกลับกรุงกบิลพัสดุ์ซึ่งเป็นบ้านเกิด พระประยูรญาติผู้ใหญ่หลายท่านยังถือว่าตนอาวุโสกว่าจึงไม่ยอมถวายบังคม พระองค์จึงทรงแสดงปาฏิหาริย์ให้เห็น พระญาติจึงละทิฐิลง

รุ่งเช้าวันต่อมา พระองค์เสด็จออกบิณฑบาตไปตามถนนในเมืองตามปกติของสมณะ พระเจ้าสุทโธทนะผู้เป็นพระบิดาทรงทราบเข้าก็รีบเสด็จออกไปห้าม ตำราบันทึกเหตุผลของพระองค์ไว้ว่าไม่เคยมีกษัตริย์องค์ใดออกไปภิกขาจารเช่นนี้

ลองนึกภาพดู เมืองนั้นเป็นเมืองของพระบิดา ถนนนั้นเป็นถนนที่ลูกเคยวิ่งเล่น และคนที่ยื่นอาหารให้คือราษฎรของพระองค์เอง สิ่งที่พระบิดารู้สึกไม่ใช่โกรธ แต่เป็นความละอายแทนลูก

แต่การบิณฑบาตไม่ใช่การขอทาน เป็นวัตรของนักบวชที่ทำให้ผู้ให้ได้ทำบุญด้วย สองคนในเหตุการณ์นี้จึงมองสิ่งเดียวกันคนละแบบโดยที่ไม่มีใครผิด คนหนึ่งเห็นลูกที่เคยเป็นเจ้าชาย อีกคนเห็นทางที่เลือกแล้ว

ใครเป็นใครในเรื่องนี้

• พระพุทธเจ้า

  เจ้าชายสิทธัตถะแห่งศากยวงศ์ ผู้ออกบวชแล้วตรัสรู้ใต้ต้นโพธิ์

  อ่านทุกเรื่องที่มีพระพุทธเจ้า (48 เรื่อง) →
• พระเจ้าสุทโธทนะ

  พระบิดาของพระพุทธเจ้า กษัตริย์แห่งกรุงกบิลพัสดุ์

คำที่โผล่ในเรื่องนี้

บิณฑบาต

การที่พระออกรับอาหารจากชาวบ้านตอนเช้า เป็นวัตรของนักบวช ไม่ใช่การขอทาน

ภิกขาจาร

คำในตำราที่หมายถึงการเที่ยวไปเพื่อรับอาหาร ความหมายเดียวกับบิณฑบาต

ปาฏิหาริย์

สิ่งที่เกินวิสัยคนธรรมดา ในพุทธประวัติใช้เพื่อทำให้คนคลายทิฐิ ไม่ใช่เพื่ออวด

พระประยูรญาติ

คำสุภาพที่ใช้เรียกญาติของพระพุทธเจ้า