ของที่เห็นทุกวัน
ด้ายขาวที่ผูกข้อมือ มาจากไหน และควรผูกไว้กี่วัน
ได้มาตั้งแต่จำความได้ แต่ไม่มีใครบอกว่ามันคืออะไรและถอดได้เมื่อไร
ของที่เห็นทุกวัน
ได้มาตั้งแต่จำความได้ แต่ไม่มีใครบอกว่ามันคืออะไรและถอดได้เมื่อไร

เส้นด้ายขาวที่เห็นในงานมงคลเรียกว่าสายสิญจน์ ไม่ได้ใช้แค่ผูกข้อมือ แต่ใช้วงรอบบ้านเรือนเพื่อกันสิ่งไม่ดี พระถือไว้ในมือขณะสวด และพราหมณ์ใช้ในพิธีบางอย่างด้วย เส้นเดียวกันนี้จึงทำหน้าที่เชื่อมทุกอย่างในพิธีเข้าด้วยกัน
การผูกข้อมือเรียกว่าผูกข้อมือรับขวัญ เป็นการอวยพรและเป็นเครื่องเตือนใจ ไม่ได้ถือว่าเป็นของขลังที่มีฤทธิ์ในตัว แต่เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวใจ ให้คนที่ได้รับระลึกว่ามีคนอวยพรไว้
ที่น่าสนใจคือเดิมไม่ได้ใช้ด้าย ชาวไทพาเกใช้เส้นไหมผูกข้อมือกันมาก่อน ทุกวันนี้เปลี่ยนมาใช้สายสิญจน์แล้ว แต่ยังเรียกกันว่าผูกไหมอยู่เหมือนเดิม ชื่อจึงเก่ากว่าของที่ใช้จริง
เรื่องระยะเวลา ตำราโบราณให้ผูกไว้เจ็ดวัน ซึ่งตอบคำถามที่คนถามกันบ่อยที่สุด คือถอดได้เมื่อไรโดยไม่เสียมารยาท
เจ้าชายสิทธัตถะแห่งศากยวงศ์ ผู้ออกบวชแล้วตรัสรู้ใต้ต้นโพธิ์
อ่านทุกเรื่องที่มีพระพุทธเจ้า (48 เรื่อง) →ถ้าได้มาแล้วไม่รู้จะถอดตอนไหน เจ็ดวันคือหลักที่ตำราให้ไว้ และถ้าผูกให้เด็กเล็ก ควรผูกหลวม ๆ แล้วคอยดูด้วย เพราะเด็กโตเร็วและเส้นด้ายรัดข้อมือจนเป็นแผลได้โดยที่ผู้ใหญ่ไม่ทันสังเกต
ที่มา: เทคโนโลยีชาวบ้าน · sanook
เนื้อหาในหน้านี้เป็นความเชื่อและวัฒนธรรมไทย ไม่ใช่คำพยากรณ์ และไม่ได้ผูกกับผลรางวัลหรือการเสี่ยงโชคใด ๆ